Art Stations Foundation Stary Browar Nowy Taniec

fot. Dorothee Thebert

Cie Gilles Jobin

Text to Speech

22.04.2008 / 19:00 / Studio Słodownia +3

Zapraszamy na kolejne (po prezentowanym w 2005r. w Browarze przedstawieniu "Steak House") spotkanie z twórczością szwajcarskiego choreografa Gilles’a Jobin.

Tym razem zobaczymy, w miesiąc po światowej premierze, najnowszy spektakl artysty, w którym po raz pierwszy zwraca się on ku słowom. To właśnie słowa są spoiwem struktury przedstawienia – rodzajem scalającej je złotej nici. Teksty i głosy, słyszane ze sceny są poddawane manipulacji w niekonwencjonalny sposób (poprzez sztuczną produkcję mowy za pomocą oprogramowania pozwalającego na syntezę głosu).

Program TTS (text to speech) konwertuje język pisany na język mówiony. Niektóre z konfiguracji pozwalają również przekształcać transkrypcję fonetyczną w formę wokalną, mieszć i dowolnie łączyć fragmenty słów, fonemy, bądź wygenerować model głosu posiadający własną charakterystykę. Zabieg przetwarzania transmisji staje się rodzajem audio-interakcji. Intonacja, akcent, typ zdania i funkcja informacyjna języka stają się spoiwem łączącym tancerzy i choreografa.

Ryzykowna mowa w spektaklu Text To Speech, Gilles Jobin dekontekstualizuje najbardziej konkretne i trwałe elementy własnego języka, a następnie dogłębnie je analizuje z różnych perspektyw. To, co zostaje, jest kontemplacją przemocy. Zarówno fizycznej, jak i politycznej.

Kontemplacja fenomenu przemocy obecna jest w każdej cząstce spektaklu. Relacje ciało-ekran, język multimediów-wysiłek fizyczny, są szansą na eksplorację nowych przestrzeni, w których tancerz oraz ruch są częścią większego organizmu. Pierwsza gra, którą można by opisać jako post-sytuacyjną jest punktem zapalnym i mechanizmem wprowadzającym całą machinę w ruch. Głosy, języki, ściągnięte z Internetu teksty historyczne oraz te aktualne, są przekształcane i manipulowane do momentu, w którym zaczynają tworzyć monolityczne, poetyckie środowisko.

Przepełniony humorem dwuznaczny pląs wpływa na naszą zdolność postrzegania. Jest to proces bardzo przypominający relację obraz-ciało, która została rozwinięta we wcześniejszych produkcjach (np. Braindance z 1999). Fale i częstotliwości, pętle i sample, mixy i interakcje są podmiotem tego napędzanego manipulacją i impaktem podejścia. Wszystko to konstytuuje rodzaj zmaterializowanego słyszenia, które rozwija się i jest manifestowane w różnych formach podczas trwania spektaklu.

Gilles Jobin (choreograf / tancerz) Międzynarodową sławę przyniosła mu już pierwsza choreografia dla trzech tancerzy A + B = X stworzona w 1997 roku w Lozannie, która uczyniła z Jobina jednego z najważniejszych przedstawicieli młodej generacji choreografów stając się jednocześnie wzorem i głosem niezależnych artystów szwajcarskich (od 2003 roku przewodniczy zrzeszeniu twórców tańca współczesnego z siedzibą w Genewie). Od swego debiutu Jobin stworzył szereg choreografii rezydując w The Place w Londynie (gdzie wsławił się m. in. współpracą z kontrowersyjnym brytyjskim performerem i artystą wideo Franko B.) oraz współpracując z teatrami we Francji (Braindance w Nyon, 1999; Moebius strip w Théâtre de la Ville/ Paryż, 2001) i Berlinie (Under construction w Schaubuehne, 2002). Kolejne premiery i tournee po Europie, Ameryce i Afryce przyniosły mu rozgłos i międzynarodowe uznanie krytyki. W 2003 roku Jobin zdecydował się przyjąć propozycję Balet du Grand Théâtre w Genewie i stworzył spektakl dla 21 tancerzy przenosząc jednocześnie swój teatr i założoną przez siebie w Anglii Parano Foundation z powrotem do Szwajcarii. W tym samym czasie powstała także choreografia Delicado dla dwunastu tancerek z portugalskiego Baletu Gulbekiana.

W 1999 roku Gilles Jobin otrzymał za swa twórczośc nagrodę Zuricher Theater Spektakel, a w roku 2000 był jednym z laureatów promującej artystyczne osobowości nagrody Fundacji Vaudoise. Rok później jako pierwszy szwajcarski choreograf otrzymał prestiżową nagrodę da młodych talentów kanadyjskiego stowarzyszenia SACD. W 2004 roku został wyróżniony za dotychczasowy całokształt twórczości przez wydział kultury kantonu Vaud. W tym samym roku został choreografem-rezydentem w Théâtre Arsenic w Lozannie.

O pracy i spektaklach Jobina powstało szereg filmów prezentowanych na wielu festiwalach, a dokument o przedstawieniu Moebius Strip otrzymał główną nagrodę na festiwalu Dance Screen 2002 w Monaco, a także na festiwalu w Bergamo oraz nominacje do głównej nagrody w ramach festiwalu ON CAMERA w Lincoln Center w Nowym Yorku (2004).

W roku 2002 szwajcarska fundacja kultury Pro Helvetia wydała w serii „Artyści” tom poświęcony w całości artystycznym dokonaniom Gilles’a Jobin.

choreografia Gilles Jobin
wykonanie Jean-Pierre Bonomo, Gilles Jobin, Richard Kabore, Sung-Im Kweon, Susana Panadès Diaz, Rudi Van der Merwe
muzyka Cristian Vogel
światła Daniel Demont
premiera 6 marca 2008, Bonlieu Scéne nationale, Annecy
produkcja Cie Gilles Jobin, Genewa
koprodukcja Bonlieu Scéne Nationale, Annecy / Théâtre de la Ville, Paryż

Gilles Jobin korzysta z trzyletniego wsparcia (2007–2009) przyznawanego z inicjatywy miasta Genewa, kantonu Genewa oraz Pro Helvetia / przy wsparciu: La Loterie Romande / Gilles Jobin jest artystą zrzeszonym w Bonlieu Scéne nationale, Annecy